Resident Evil (Movie 2026)

Resident Evil is een gameserie die al sinds het PlayStation 1-tijdperk meegaat, oftewel: dit jaar 30 jaar bestaat. Ik kan wel zeggen dat de serie een succes is, en ook nog steeds erg sterk staat. Op filmgebied heeft de reeks ook heel wat films en series mogen ontvangen, alleen waren deze niet allemaal een hit. Dit jaar kregen we een soort van rebootfilm, die deels teruggaat naar de oorsprong van de serie, maar dan zonder bekende personages. Hoe goed heeft dit uitgepakt en is dit een film die je in de bioscoop moet gaan kijken? In deze review vertel ik daar wat over! 

Laat ik wel even heel eerlijk zijn, ik heb niet echt ervaring met het schrijven van een filmreview. Sterker nog, dit is mijn eerste filmreview. Toch probeer ik duidelijk wat over de film te vertellen, en mocht er feedback zijn, dan hoor ik dat graag. De film is geregisseerd door Zach Cregger, die bekend staat om zijn werk aan Barbarian en Weapons. Zach staat bekend om zijn vermogen om trage, beklemmende spanning op te bouwen en op het juiste moment een flinke dosis intensiteit toe te voegen. De Resident Evil-games zijn over het algemeen survival horror-games, dus die beginnen ook redelijk rustig, met een flinke opbouw. In theorie zou je dan ook denken dat dit de beste combinatie is, en voor een groot deel klopt dat ook wel, maar daar kom ik zo meteen nog even verder op terug. Laat ik eerst beginnen met het verhaal. 

Verhaal

Met het verhaal kiest de film voor een verfrissende aanpak. In plaats van bekende actiehelden zoals Chris Redfield of Leon S. Kennedy te volgen, zien we de uitbraak door de ogen van een alledaagse burger: Bryan. Hij werkt als medisch koerier en brengt organen van het ene ziekenhuis naar het andere. Wanneer hij na een lange werkdag op het punt staat naar huis te gaan, krijgt hij op de valreep nog een spoedlevering aangeboden naar Raccoon General Hospital. De vergoeding is dubbel tarief, dus besluit hij om deze klus nog aan te nemen. 

Het blijkt de verkeerde keuze op het verkeerde moment. Zodra Bryan het afgelegen Raccoon City binnenrijdt, bevindt het stadje zich al in de beginfase van een rampzalige biologische uitbraak. Wat een simpele nachtrit had moeten worden, verandert in een beklemmende overlevingstocht. Samen met een klein groepje overlevenden moet hij zich een weg vechten door duistere gangen en vervallen gebouwen. Terwijl het gevaar uit elke hoek loert, wordt langzaam duidelijk dat de echte dreiging schuilgaat achter de duistere praktijken van de farmaceutische gigant die het stadje in zijn greep houdt. 

Cast

Wat deze Resident Evil-rebootfilm interessant maakt, is de cast die regisseur Zach Cregger bij elkaar heeft weten te krijgen. Geen over-the-top actiehelden, maar een diverse groep acteurs die de benauwde sfeer prima weet te dragen. Ik zal voor het gemak een paar acteurs opnoemen en erbij vertellen wat hun rol in de film is en van welke films of series ze bekend zijn. 

De hoofdrol van Bryan Hodukavich, wordt gespeeld door Austin Abrams. Abrams is voor velen een bekend gezicht uit series als Euphoria en The Walking Dead, en de horrorfilm Scary Stories to Tell in the Dark. Hij zet Bryan neer als een herkenbare ‘alledaagse’ hoofdpersoon die puur op instinct moet zien te overleven. 

Aan zijn zijde zien we onder meer Paul Walter Hauser als Carl, een van de opvallende overlevenden die Bryan onderweg kruist. Hauser (bekend van zijn bekroonde rol in Black Bird en Clint Eastwoods Richard Jewell) brengt zoals altijd een fascinerende dynamiek en een flinke dosis karakter mee naar het scherm. 

De wetenschappelijke kant van de uitbraak krijgt een gezicht door Zach Cherry (bekend als Dylan uit de hitserie Severance en rollen in Fallout en Spider-Man: Homecoming), die de rol van onderzoeker Dave op zich neemt. Tot slot brengt Kali Reis het nodige spierballenwerk naar de film als de doorgewinterde ex-militair Pauline. Reis, die doorbrak naast Jodie Foster in True Detective: Night Country en een verleden heeft als professioneel bokser, zorgt voor de nodige rauwe actie en slagkracht. 

Film in het algemeen

De film bouwt, zoals ik al eerder aangaf, vrij rustig op, waarna er uiteindelijk steeds meer en meer gebeurt. Naast wat schrikmomenten, die best goed in elkaar steken, zit er ook een flinke dosis gevloek in. Toch zijn er ook wat humoristische momenten aanwezig die de film wat doen openbreken en voor de nodige lachmomenten zorgen. 

Tijdens de film zie je verschillende easter eggs die een verwijzing zijn naar de games. Zo zie je op de achtergrond de bekende Green Herbs, First Aid Sprays en de iconische Typewriter waarmee je in de games je voortgang opslaat. Ook andere bekende elementen waar Resident Evil om bekendstaat zijn aanwezig, maar omdat dat meteen spoilers zijn, laat ik die voor nu even achterwege. 

Hoewel dit allemaal erg tof is, herkende ik ook wat dingen uit andere films van Zach Cregger die ik persoonlijk iets minder vond passen bij deze film. Zo was er een scène waarin een zombie aan het rennen was, wat erg veel weg had van een scène uit Weapons. Je herkent vaker het handmerk van een regisseur, en hoewel het niet direct storend was, viel het mij wel meteen op en had ik het persoonlijk liever wat anders gezien. 

Special Effects

Over de special effects kan ik kort zijn: die zijn allemaal top en ogen ook erg strak. Zach Cregger heeft dan ook genoeg moeite in de effecten gestoken. In plaats van een overdaad aan gelikte CGI, leunt de film zwaar op indrukwekkende praktische effecten, uitstekende prosthetics en fysieke make-up. De monsters voelen tastbaar en dreigend aan, wat de beklemmende sfeer enorm versterkt. Digitale effecten worden enkel gebruikt om de meest extreme mutaties en tentakels te ondersteunen, waardoor de gore en horror rauw, smerig en overtuigend overkomen. Je hebt soms wel eens van die films waarin alles te veel uit de computer komt, maar dat is hier gelukkig niet het geval en dat zie je ook echt terug in de film. 

Muziek

Ook op muzikaal vlak slaat de film de juiste toon aan, en klikt het gewoon goed. De soundtrack vertrouwt niet op goedkope, luide schrikwekkende geluiden, maar bouwt een constante onderlaag van spanning op met industriële tonen en minimalistische synths. Buiten de intense actiemomenten durft de regie stilte te gebruiken als stilmiddel, wat de benauwde sfeer alleen maar versterkt. 

Het absolute hoogtepunt voor mij zijn de subtiele, melancholische rustpunten op de piano wanneer de personages even op adem komen, een prachtige ode aan de iconische Save Room-muziek uit de games. De film kent misschien geen muziek die ik nu zo op Spotify zou opzetten, maar wel muziek die perfect past bij de film. 

Trailer

Conclusie