Mijn liefde voor Nintendo neemt af: Waarom ik niet warm word van de Switch 2

Ik ken heel veel mensen die de Nintendo Switch en ook de nieuwe Switch 2 een hele toffe console vinden. Hoewel het meer een hybride machine is, want je kunt hem tenslotte ook als handheld gebruiken, wordt hij vaker gezien als een console. Hoewel ik de Switch 1 direct bij de release gekocht heb, is het voor mij niet een console geworden waar ik superwarm van ben geworden, en van de Nintendo Switch 2 nog zelf minder. Maar waarom is dat? Dat ga ik in deze blog aan jullie toelichten.

Laat ik eerst even wat terug in de tijd gaan, want niet iedereen kent mij en heeft mijn oudere blogs gelezen. Ik ben zelf opgegroeid met Nintendo en heb tot nu toe alle consoles van Nintendo gehad. Ik bedoel letterlijk gehad, want niet alle consoles zijn nog bij mij thuis aanwezig; zo heb ik bijvoorbeeld niet alle modellen en heb ik ook geen Game Boy of Virtual Boy meer. De Game Boy zelf mis ik wel een beetje, dat is toch wel jeugdsentiment, maar ik zal hem toch niet snel gebruiken, dus daarom heb ik er voor nu alsnog geen nieuwe gekocht.

Maar goed, ik zei net al dat ik opgegroeid ben met Nintendo-consoles, en dat betekent dat ik ook jarenlang alleen een Nintendo-console heb gehad. Ik heb wel eens een tijdje een SEGA Mega Drive in huis gehad, zeg maar een tijdelijke ruil met mijn oom, die graag wat Super Nintendo-games wilde proberen. Maar buiten dat heb ik altijd Nintendo gehad, totdat de Wii uitkwam, en toen is mijn liefde voor Nintendo ook beginnen af te nemen. Hoewel ik de Wii op de launch gekocht had en het eerste jaar er ook superblij mee was, merkte ik wel dat de Wii-remote me op een gegeven moment begon te vervelen. Even lekker op de bank onderuitzakken en een spelletje spelen zat er met de Wii vaak niet in.

Ook mijn vrouw had zoiets van: dit is het niet, en toen hebben we in eerste instantie een Xbox 360 gekocht. Het was een toffe console die er ook grafisch beter uitzag dan de Wii, en die gewoon een normale controller had. Doordat de Xbox 360 al na een paar maanden twee keer last had van de “Red Ring of Death”, heeft mijn vrouw een PlayStation 3 (het 60GB-model) voor me gekocht, en vanaf dat moment is PlayStation voor mij de main console geworden. Xbox heb ik er ook gewoon jarenlang bij gehouden, maar daar zijn wel wat dingen mee gebeurd. Mocht je daar nu meer over willen weten, lees dan mijn blog “De cirkel is rond: Waarom ik definitief stop met fysieke Xbox-games”, want daarin ga ik er dieper op in.

Zoals gezegd begon mijn liefde voor Nintendo wat af te nemen, maar Nintendo had een troef, en dat was “The Legend of Zelda”. Zelda is nog altijd mijn meest favoriete gameserie ooit, en juist om die reden ben ik eigenlijk altijd toch een Nintendo-console blijven kopen. Ik moet er wel bij zeggen dat we games als “Mario Kart”, “Mario Party” en “Super Smash Bros.” als gezin ook altijd zijn blijven spelen, zeker ook met onze dochter, want een gezellig avondje Mario Party blijft gewoon leuk. Voor ik de vraag krijg ‘wat is je top 10 Zelda-games?’ of ‘wat is je favoriete Zelda-game ooit?’: ik heb daar jaren geleden een video van gemaakt, en die klopt op het moment van schrijven nog altijd. Check hem hier mocht je mijn Top 10 willen weten.

Na de Nintendo Wii kwam natuurlijk de opvolger, de Nintendo Wii U, uit. De tablet-controller vond ik een hele leuke toevoeging, en persoonlijk vond ik dat weer een toffe machine. Ik weet dat de Nintendo Wii U eigenlijk een flop is geweest, maar ik vond het een degelijke console. Ik denk dat als Nintendo het systeem een andere naam had gegeven en vooral ook ander promotiemateriaal had gebruikt, het systeem misschien beter verkocht had. Maar goed, het systeem was leuk, en dat je gebruik kon maken van een tweede scherm was erg tof. Wel jammer is dat Nintendo de tablet-controller nooit los verkocht heeft, en dat er nooit games uitgekomen zijn waarin je gebruik kon maken van twee tablet-controllers. Games als “The Legend of Zelda” vond ik erg tof om met die controller te spelen. Vooral bij The Wind Waker HD, waarin je soms echt gebruik moest maken van de kaart, maakte het spelen met de tablet-controller een stuk leuker. Er zijn ook games waarin de controller als wapen moest fungeren; dat vond ik echter niet altijd prettig spelen. Project Zero: Maiden of Black Water is een voorbeeld waarbij ik de tablet-controller geen fijne ervaring vond.

Dit was een beetje achtergrondinformatie, en misschien voel je hem al aankomen, maar toen de Nintendo Switch uitkwam, werd dit een groot succes. Maar waarom werd het voor míj geen succes? Het eerste jaar vond ik het idee van de Switch erg tof. The Legend of Zelda: Breath of the Wild was een launchgame, en deze kon ik onderweg ook gewoon lekker verder spelen. Het idee van onderweg verder kunnen spelen vond ik in het begin leuk, maar ik merkte al heel snel dat ik er nauwelijks gebruik van maakte. Het grootste probleem van de handheldmodus waren de Joy-Cons. Niet alleen hadden deze al snel last van stick-drift, maar ook waren de knoppen veel te klein. Een spelletje Mario Kart 8 Deluxe voelde gewoon niet prettig; mijn duim begon al snel geïrriteerd aan te voelen omdat de A-knop simpelweg te klein was. Er zijn later goede third-party alternatieven gekomen, maar het had vanuit Nintendo zelf al goed moeten werken.

Het handheld-idee is leuk, maar ik maakte er dus weinig gebruik van, waardoor ik de Switch voor 99,9% van de tijd alleen gedockt op de tv gebruikte. Nu is dat niet heel erg, maar Nintendo liep grafisch al achter op de PlayStation 4 en Xbox One. Als de games dan ook nog eens slechter lopen op de Switch, dan houdt het op een gegeven moment op. Let op: ik had en heb op het moment van schrijven nog steeds de luxe dat ik alle drie de consoles bezit, maar ik snap ook dat als je maar één systeem hebt, je allang blij bent dat zoveel mogelijk verschillende games naar de Switch komen. Als ik kijk naar de titels van Nintendo zelf, lopen die eigenlijk allemaal wel goed, voor mijn gevoel dan.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Als ik bijvoorbeeld naar Pokémon Scarlet kijk: die liep echt niet soepel op de Nintendo Switch. Ook een bijzonder mooie indie-game genaamd RiME liep niet soepel op het systeem. Nu kun je wel zeggen: “Ja, dat ligt niet aan de Switch maar aan de ontwikkelaar,” en dat klopt voor een groot deel, maar hierdoor ben ik wel steeds meer afstand gaan nemen van de console. Niet alleen vond ik de games beter spelen op de PlayStation 4 (en naderhand de PlayStation 5), ik vond de console van PlayStation in het algemeen ook gewoon veel fijner.

Nogmaals, ik gebruik de Switch eigenlijk alleen gedockt op de tv, maar de Joy-Cons waren hiervoor niet de enige reden. Ik had tijdens het spelen in handheldmodus heel vaak het gevoel dat de Joy-Cons zouden afbreken. Nu is me dat gelukkig niet gebeurd, maar doordat er toch altijd iets van speling op blijft zitten, voelde het meer als een Ikea-bouwpakket dan als een stevige Nintendo-console. Ik weet dat de Switch Lite dit beter deed, maar die Joy-Cons hadden ook last van stick-drift en zijn niet makkelijk te verwisselen. Plus: de Lite kon niet gedockt worden.

Ik had zelf gehoopt dat Nintendo, iets waar ze toch om bekendstaan, weer met iets écht nieuws zou komen, maar helaas hebben we de Nintendo Switch 2 gekregen. Bij de onthulling had ik niet zoiets van: Yes, deze ga ik meteen kopen! Sterker nog, ik wilde hem eigenlijk helemaal niet. Ja, de kickstand en de manier waarop de nieuwe Joy-Cons zich vastklemmen is een hele verbetering, maar het concept is hetzelfde gebleven. De punten die ik eerder opnoemde, zijn dus ook bij deze Switch van toepassing. Als je me nu vraagt wat de grootste vernieuwing van de Switch 2 is (buiten dat hij krachtiger is), dan zeg ik: de muisfunctie van de nieuwe Joy-Cons. Maar zelfs die vind ik allesbehalve fijn. Iets vergelijkbaars zagen we destijds al bij de Wii-mote, maar bij de Switch 2 voelt het alsof ze het concept opnieuw hebben willen uitvinden zonder dat het echt wat toevoegt. Ik heb er even mee lopen spelen, maar ik vond het helemaal niks. Ik had echt zoiets van: als ik een game met een muis wil spelen, dan pak ik wel een échte muis. Ook het spel “Drag x Drive”, waarbij je beide Joy-Cons als muis moet gebruiken, vond ik niet lekker spelen.

Ik wil Nintendo echt niet afkraken, maar als ik heel eerlijk ben, hebben ze bij de Switch 2 keuzes gemaakt die voor mij echt een doorn in het oog zijn. En dan heb ik het niet over zaken zoals het ‘bouwpakket-gevoel’, maar over dingen die ik tot nu toe nog niet opgenoemd heb. Iets wat me echt stoort sinds de release van de Switch 2, zijn de hoge gameprijzen en vooral de Game Key Cards. Het idee dat je een fysieke game koopt, maar eigenlijk alleen een gamecard krijgt met een serienummer erop, dat slaat voor mij echt alles.

Voor de mensen die niet weten wat een Game Key Card is, hier een korte samenvatting: de Switch 2 Game Key Cards zijn fysieke cartridges voor de Nintendo Switch 2 die puur als digitale licentie dienen. Er staan geen spelgegevens op het kaartje zelf, waardoor de game volledig via internet gedownload moet worden. Volgens Nintendo scheelt dit productiekosten en lost het het ruimtegebrek van de fysieke kaartjes op. Games zijn tegenwoordig vaak zo groot dat ze niet op de traditionele kaartjes passen, of ze worden hierdoor een stuk duurder in productie. Omdat de licentie fysiek op de cartridge gekoppeld staat, kun je het spel, in tegenstelling tot reguliere downloadcodes, nog steeds doorverkopen of uitlenen. Wel moet de kaart tijdens het spelen altijd in de console blijven zitten en is er veel interne opslagruimte op je Switch 2 nodig.

Nu is dat voor dit moment misschien geen groot probleem, maar wat doen deze kaartjes over vijftien jaar? Stel dat Nintendo dit systeem straks niet meer ondersteunt en dat gedeelte over vijftien jaar offline gaat; dan zit je daar met een fysiek exemplaar dat letterlijk niets meer doet. Dit fenomeen is op zich niet nieuw, want er blijken ook fysieke games van onder andere Xbox te zijn waarbij er geen byte aan gamedata op de disk staat. Nintendo geeft het op de verpakking weliswaar duidelijker aan dan bijvoorbeeld Xbox, maar het komt inmiddels bij Nintendo vaker voor dan bij PlayStation en Xbox samen, tenminste, als ik het internet mag geloven.

Je zou denken dat de productiekosten van deze kaartjes de reden zouden zijn voor de duurdere games, maar ik kan me niet voorstellen dat games hierdoor opeens van een adviesprijs van € 60,00 naar € 90,00 zijn gegaan. Een game als Mario Kart World kostte op de release gewoon even € 90,00, terwijl zijn voorganger nog een releaseprijs van € 60,00 had. Oké, eerlijk is eerlijk: de gameprijzen zijn de afgelopen twintig jaar over het algemeen niet extreem hard meegestegen, want Sony bracht bij de release van de PlayStation 3 in 2006 ook al games uit met een prijskaartje van € 70,00. Maar ik denk dat als Nintendo deze prijsverhoging geleidelijk had doorgevoerd, de klap een stuk minder hard was aangekomen dan wat ze nu hebben gedaan.

Voor ik deze blog afsluit, wil ik wel aangeven dat ik niets tegen Nintendo heb; ze zijn een bedrijf en hun doel is natuurlijk het verdienen van geld. Ik ben tenslotte niet verplicht hun producten te kopen als ik het niet eens ben met hun keuzes. Echter ben ik wel eerlijk: als Nintendo de “The Legend of Zelda”-games niet exclusief had, dan had ik ook geen Switch 2 gekocht. Ik wilde hem in eerste instantie ook nog niet kopen, ondanks dat Hyrule Warriors: Age of Imprisonment al exclusief uit was op de Switch 2. Maar er gingen in februari en maart al zoveel geruchten over een prijsverhoging, dat ik toch besloten had hem begin april aan te schaffen. Nintendo heeft vervolgens op 8 mei 2026 bekendgemaakt dat de Switch 2 op 1 september 2026 inderdaad € 30,00 duurder zal worden. Ook werd duidelijk dat het niet zou uitblijven dat de fysieke games en controllers eveneens duurder worden.

De prijsverhoging is denk ik niet iets wat Nintendo met plezier doet, gezien het werkgeheugentekort waar we het laatste jaar mee te maken hebben. En ja, PlayStation en Xbox hebben hun consoles inmiddels ook al twee keer in prijs verhoogd, en dat blijft voor mijn gevoel wel een aparte ontwikkeling. Waar je bij vorige generaties zag dat een console na verloop van tijd steeds goedkoper werd, is dat nu simpelweg niet het geval. Covid-19 en de huidige AI-gekte hebben de techwereld echt op zijn kop gezet. Je ziet dat chips steeds vaker en harder nodig zijn, en dat fabrikanten en winkels daarop inspelen door de prijzen te verhogen.

Ik hoop dat dit jullie een beetje een idee heeft gegeven waarom ik niet warm word van de Nintendo Switch 2, en waarom mijn liefde voor Nintendo met de jaren is afgenomen. Mocht er toch nog iets onduidelijk zijn, laat het dan gerust weten in de reacties, want dan kan ik er eventueel in een nieuwe blog op terugkomen.

Dit was het dan voor deze blog. Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen; ik vond het in ieder geval fijn om dit met jullie te delen. Laat me in de reacties weten hoe jullie hierover denken! Heb je vragen, suggesties of een leuk idee voor een volgende blog? Laat het dan zeker achter. Wil je geen blog, review of video meer missen? Volg me dan eenvoudig via mijn WhatsApp-kanaal.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!